De ene euro is de andere niet

Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Money makes the world go round. Er zijn uitdrukkingen genoeg die je eraan herinneren hoe geld nooit alleen komt.

Een financier bepaalt mee de werking van je organisatie of vzw. Dat hoeft geen probleem te zijn. Het is wel belangrijk om de juiste keuzes te maken. Zodat je centen je helpen om je doel te bereiken in plaats van je tegenwerken.

 

Allemaal crowdfunden?

Zo volgde ik ooit een erg interessante workshop over crowdfunding. Iets wat vele organisaties interesseert. Want als de subsidies opdrogen, gaan we gewoon crowdfunden, toch?

Misschien, zei de spreker. Als je ook bereid bent je hele organisatiestructuur te herbekijken. Crowdfunding vraagt om een dynamiek van onderuit en om transparantie. Investeerders willen niet alleen een geldschieter zijn, maar ook betrokken worden bij het project dat ze financieren. Dat werkt alleen als je ook in je organisatie bereid bent om in te zetten op inspraak en open communicatie.

Dat vonden sommige deelnemers aan die workshop een hele hoge drempel. Toch is het niet zo’n vreemde stelling. Elke organisatie past zich immers, soms onbewust, aan haar financier(s) aan. Wie geld krijgt van een overheid, zal meer aandacht moeten besteden aan planning, administratie, registratie en rapportering. Dat laat minder ruimte voor improvisatie. Tegelijk biedt zo’n financiering meer kansen om je echt als een partner van de overheid te presenteren. Ze is ook vaker voorspelbaar en langdurig. Misschien is dat net wat jouw organisatie nodig heeft.

Als je giften van het grote publiek wilt krijgen, zijn persoonlijke verhalen die mogelijke schenkers aanspreken cruciaal. Je zal projecten die dat soort verhalen leveren dan waarschijnlijk net iets meer koesteren. Je moet je verhaal dan ook op een simpele en toegankelijke manier kunnen vertellen – zelfs al weet je dat de werkelijkheid niet zwart of wit, maar vele tinten grijs is.

 

Kies bewust!

Sommige organisaties hebben de denkoefening gemaakt en besloten dat bepaalde financiering niet bij hen past. Zo is Amnesty International erg voorzichtig met overheidsfinanciering om de eigen onafhankelijkheid te vrijwaren. Dat betekent wel dat private donoren des te belangrijker worden.

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Wie zijn de belangrijkste financiers van jouw organisatie? En hoe heb je je daar in de loop van de jaren aan aangepast? Ben je daar gelukkig mee, en zijn er alternatieven? Misschien kom je wel tot de conclusie dat het niet zo erg hoeft te zijn om bepaalde aanpassingen te doen voor een nieuwe financier. Bijvoorbeeld omdat de inspanningen die je nu al doet voor je huidige financiers, eigenlijk veel meer van je vergen. En dan ben je helemaal klaar voor dat nieuwe avontuur?

De ene euro is de andere niet